kazimierz dolny
imieniny: Anastazji
Poniedziałek 22 stycznia 2018
Brulion on-line NR1
Kazimierz Dolny w twórczości Jana Gotarda
Historia Polski w siedmiu odsłonach
Wspomnienie o Edmundzie Johnie
Szalom Asz "Domek nad Wisłą" - Fragment
Czy Kazimierz Dolny Leży nad Wisłą?
Nieznany list Stanisława Szukalskiego do Antoniego Michalaka
W 1933 roku na rynku w Kazimierzu
"Zamieszkać w Kazimierzu..."
Jan Łazorek 1938 - 2000
Kilka słów o Janie Łazorku - Jerzy Gnatowski
Wspomnienie o moim dziadku, ze wspomnień innych zebrane
Moja Rodzina
Nazywam się Kinart Natalia


Kazimierz Dolny -> Brulion kazimierski on-line -> Brulion on-line NR1 -> Kazimierz Dolny w twórczości Jana Gotarda

  Kazimierz Dolny w twórczości Jana Gotarda

Około 1929 roku w malarstwie Gotarda zaobserwować można wyraźne zmiany. Złagodzeniu uległa naturalistyczna ostrość rysunku i kontrasty światłocieniowe, kontury stały się płynne i zatarte, pojawiły się jasne, świetliste tła. Artysta malował przede wszystkim wizerunki ludzi starych, ukazanych do kolan, o dosadnie scharakteryzowanych, pełnych wyrazu twarzach i bułowatych dłoniach, utrzymane najczęściej w tonacji ciepłych brązów, żółci i zieleni. Zmiany w dużej mierze dotyczyły sposobu malowania, Gotard zaczął operować laserunkami, wykorzystując biały grunt. Świetliste efekty uzyskiwał wcierając farbę w podkład, nakładając ją pędzlem, po czym rozprowadzając szpilką, tworząc miejscami kompozycję rozwibrowanych mikroskopijnych plamek. Prace z tego okresu przypominają rysunki, wykonane przy użyciu farby olejnej, lub podkolorowane odbitki fotograficzne. Serię tę otwiera Babka z syfonem (Panna Józia) z około 1930 roku (własność prywatna). Odziana w łachmany tytułowa Józia to kazimierska pijaczka, jej twarz, na której maluje się zmęczenie i apatia jest mistrzowskim studium działania nałogu, mętny wzrok zdradza lekki rausz, dłonie, w których trzyma syfon, są spuchnięte. Obraz jest niezwykle świetlisty, wydaje się, że jego powierzchnia, jak lustro, odbija silne światło, dematerializujące kształty. Jedną z najbardziej znanych prac artysty jest Pasjans z około 1932 roku (Muzeum Narodowe w Warszawie), wizerunek apatycznego staruszka, siedzącego z kieliszkiem w dłoni za stołem, z butelką, pustą sakiewką i rozłożoną talią kart. W przypadku starca, karciana wróżba nie mogła być pomyślna, pusta sakiewka oznaczać może stracone życie i rozwiane złudzenia. Samotny stary człowiek, niemal organicznie związany z tłem dzięki technice stapiającej kontury, stał się symbolem ludzkich niemożności. Motyw wróżb powraca w kolejnym obrazie zatytułowanym Pasjans z około 1933 roku (zaginiony) jak również w Kabalarce (Znachorce) z tego samego okresu (Muzeum Żydowskiego Instytutu Historycznego w Warszawie). Oba przedstawienia cechuje pełna skupienia atmosfera grozy i tajemniczości. Kabalarka jest portretem staruszki w zniszczonym, poszarpanym ubraniu, która z troską patrzy przed siebie, gdzie znajdować się musi osoba oczekująca wróżby. W palcach wyciągniętej ręki trzyma włos (?), drugą zaś ręką przewraca karty rozłożonej na kolanach starej grubej księgi. Pasjans jest wizerunkiem łysej, bezzębnej kobiety z kartami w dłoni, która kiwając wskazującym palcem, przywołuje kogoś spoza kadru obrazu. Przerażający wygląd staruszki nie pozostawia wątpliwości,że i tym razem stała się zwiastunką złych wieści. Tożsamości większości sportretowanych przez Gotarda mieszkańców Kazimierza, nie da się dziś ustalić, jednym z wyjątków jest Portret chłopca z około 1936 roku (Muzeum Nadwiślańskie, Kazimierz Dolny), znany również jako Chłopiec z jaszczurką lub Chłopiec z makówką, przedstawiający syna Łyszczowej, gospodyni Michalaka. Inym jest Portret Janklowej, litografia z 1936 roku, przedstawiająca żonę Jankiela, bardzo cenionego przez letników pośrednika w wynajmie pokoi. Intensywne spojrzenie staruszki, jej pomarszczona twarz i zaciśnięte usta, wiele mówią o życiu pełnym trudu i cierpienia. W wizerunku tym artysta osiągnął nie tylko pełnię ekspresyjnego wyrazu ale także wyżyny mistrzostwa technicznego. Dzięki delikatnemu, miękkiemu modelunkowi ciała i włosów staruszki, oraz silnie skontrastowanej światłocieniowo twarzy, portretowana zdaje się wyłaniać z tła. Jest to efekt podobny, choć odwrotny do przedstawień malarskich, w których tło „pochłania” modeli. Gotard portretował również, choć nie wiadomo w którym roku, słynnego kazimierskiego dziada, ślepca Kozdronia, potężnego mężczyznę o ascetycznej twarzy, odzianego w brunatną sukmanę i słomkowy kapelusz, który przypominając złotą aureolę, upodabniał żebraka do świętego. Przedstawieniem odrębnym, będącym dowodem przyjaźni Gotarda z Antonim Michalakiem, jest Matka Boska Kazimierska, powstała po 1930 roku (własność prywatna). Prezentuje ukoronowaną Marię oraz siedzące na jej ręku Dzieciątko, ukazanych na tle koloru bordo, flankowanych przez dwa anioły oraz słońce i księżyc. Madonna odziana w różową, ocienioną błękitem suknię, bierze w opiekę kazimierską Farę oraz dom Michalaka, osłaniając je błękitnym maforium. Ciepły i liryczny klimat przedstawienia powstał dzięki łagodnym twarzom i wiotkim figurom postaci, a także poprzez użycie niecodziennej kolorystyki, odrębnej niż stosowana w tym okresie.
1 2 3 4 5
Zobacz zdjęcia
Kabalarka (Znachorka) 1933 r

Pijak 1928 r

Pasjans 1928 r




Copyright ©2003-2009 by pozycjonowanie, strony www, stron www, serwisy, portale, sklepy internetowe
polecamy: nałęczów | weekend | słowacja |
sopot festiwal, sylwester, ferie zimowe